Jak przygotować PDF do druku wizytówek z lakierem wybiórczym UV?

Z mojego doświadczenia najczęściej i najbezpieczniej jest przygotować maskę lakieru jako osobny kolor dodatkowy (spot) w tym samym pliku PDF, na osobnej warstwie, a nie jako osobny plik. Robię to tak, że tworzę kolor spot o jednoznacznej nazwie typu „UV” albo „Lakier UV”, ustawiam mu 100% krycia i przypisuję go tylko do elementów, które mają być polakierowane. Ważne, żeby ta maska była wektorowa, bez gradientów i półtonów (chyba że drukarnia wyraźnie dopuszcza rastry), bo inaczej łatwo o nieprzewidywalny efekt na produkcji. Zostawiam też minimalne „odsadzenie” lub trapping (rzędu 0,1–0,2 mm) tam, gdzie lakier styka się z tłem, żeby uniknąć białych obwódek przez niedopasowanie. W samym PDF nie spłaszczam tego do CMYK i pilnuję, żeby to dalej był spot, a nie zwykły kolor procesowy. Jeśli w projekcie są cienkie napisy albo bardzo drobne detale, zwykle je odpuszczam w lakierze, bo potrafią wyjść nierówno albo się zalać. Oczywiście zdarzają się drukarnie, które wolą osobną stronę „lakier” albo osobny plik, więc przed wysyłką zawsze dopytuję o ich preferencje, ale spot w jednym PDF zazwyczaj przechodzi bez problemu. Warto też dopisać w uwagach do zlecenia, że kolor spot „UV” jest maską lakieru wybiórczego, żeby operator nie musiał się domyślać.

Najczęściej przygotowuję maskę lakieru jako osobny kolor dodatkowy (spot) w tym samym PDF, w 100% wypełnieniu, na osobnej warstwie i bez żadnych przezroczystości/gradientów, żeby drukarnia mogła to jednoznacznie wyciągnąć. Czasem proszą o osobną stronę albo osobny plik, więc najlepiej dopytać konkretną drukarnię, ale spot w jednym pliku to zwykle najbezpieczniejszy standard.

Najczęściej drukarnie proszą o maskę lakieru jako osobny kolor dodatkowy (spot) w tym samym PDF, nazwany np. „UV” i ustawiony na nadruk (overprint), żeby nie wycinał grafiki pod spodem. Dla pewności i tak dopytałbym konkretną drukarnię, bo część woli osobną stronę/plik z samą maską, ale zasada przygotowania jest wtedy identyczna (1:1, pełne krycie w miejscach lakieru).

Najczęściej maskę lakieru wybiórczego UV przygotowuje się w tym samym pliku jako osobny kolor dodatkowy (spot), nazwany zgodnie z wymaganiami drukarni (np. „UV”, „Lakier UV” itp.). W Illustratorze warto zrobić osobną próbkę spot i nadać nią tylko te elementy, które mają być polakierowane, bez żadnych przejść tonalnych, cieni czy efektów przezroczystości. Taki „lakier” zwykle ustawia się jako 100% wypełnienia, a jeśli maska ma być widoczna na podglądzie, można jej nadać jaskrawy kolor roboczy, byle pozostała spotem. Dobrą praktyką jest też ustawienie obiektów lakieru na nadruk (overprint), żeby nie robiły niechcianych wycięć w CMYK, ale i tak finalnie liczy się separacja spotowa w PDF. W samym PDF kluczowe jest, żeby kolor dodatkowy nie został spłaszczony do CMYK podczas eksportu, więc trzeba pilnować ustawień zapisu i unikać rasteryzacji tych elementów. Część drukarni zamiast spota prosi o osobną stronę/plik z maską (czarno-białą), dlatego najlepiej przed wysyłką potwierdzić ich standard i nazewnictwo koloru. Niezależnie od metody, pamiętaj o minimalnych odległościach od krawędzi i o tym, że lakier ma swoją tolerancję pasowania, więc bardzo drobne detale mogą wyjść mniej równo. Jeśli podasz specyfikację drukarni (nazwę koloru, czy ma być overprint, minimalna grubość linii), łatwo będzie dopasować przygotowanie dokładnie pod ich workflow.

Najczęściej maskę lakieru wybiórczego przygotowuje się w tym samym pliku jako osobny kolor dodatkowy (spot) o jednoznacznej nazwie, a elementy „na lakier” powinny być wektorowe, w 100% tego spotu i ustawione na nadruk (overprint). W PDF nie powinno być żadnych przejść tonalnych ani przezroczystości w warstwie lakieru, a minimalne grubości i odstępy warto dopasować do technologii drukarni. Część drukarni dopuszcza też osobną stronę/plik jako maskę, ale to już kwestia ich workflow, więc najlepiej potwierdzić u wykonawcy, czy wolą spot w jednym PDF czy osobny plik. Jeśli przygotujesz spot, zwykle jest to dla nich najczytelniejsze i najmniej problematyczne przy naświetlaniu formy.