Jak ograniczyć pękanie druku na bigu przy składanych zaproszeniach?

U mnie najwięcej pomaga bigowanie od strony zadruku i składanie tak, żeby farba była po zewnętrznej stronie grzbietu jak najmniej „rozciągana”, plus unikanie pełnej ciemnej apli dokładnie w linii zgięcia. Jaki to papier i jaka gramatura?

U mnie ten problem najczęściej wychodził przy ciemnej apli na kredzie albo sztywnym kartonie, szczególnie jak big był za ostry. Pomagało przede wszystkim dobranie szerszej listwy do grubości papieru, żeby zgięcie bardziej „ułożyło” włókna, a nie je łamało. Druga rzecz to bigowanie od właściwej strony, bo przy składaniu druk powinien być raczej po zewnętrznej stronie łagodnie wyprowadzony, a nie rozrywany na krawędzi. Przy cyfrowym druku pękanie bywa mocniejsze, więc czasem ratowaliśmy się laminatem albo zmianą papieru na mniej kruchy. Jeśli projekt da się jeszcze ruszyć, dobrze odsunąć ciemne tło od samego bigu albo dać tam jaśniejszy element, bo fizyki całkiem się nie oszuka. Przy większych nakładach robiłem zawsze próbę na docelowym papierze, bo dwa kartony o tej samej gramaturze potrafią zachować się zupełnie inaczej. Jaki to papier i druk, offset czy cyfra?

Tu raczej nie chodzi tylko o sam big, bo przy ciemnej aplii na grubszym papierze pękanie na zgięciu potrafi wyjść nawet przy poprawnym ustawieniu. Dużo zależy od kierunku włókna, rodzaju papieru, technologii druku i tego, czy big jest robiony od właściwej strony. W praktyce często pomaga odsunięcie ciemnego tła od linii zgięcia albo zaprojektowanie tam jaśniejszego przejścia, bo samej fizyki papieru i farby nie da się całkiem oszukać. Jaki to papier i druk: cyfra czy offset?