DTG: dlaczego gradienty i odcienie skóry wychodzą ziarniste (w kropki) na koszulce?

To brzmi jak typowe „rastruje się” półtonów w samym RIP-ie/sterowniku DTG albo w przygotowaniu pliku, gdzie jasne przejścia wchodzą w dithering i na białej koszulce robią się widoczne kropki. Często wychodzi to mocniej, jeśli gradient jest zbyt delikatny (mało poziomów) albo ma w sobie szum/kompresję, a do tego profil/tryb druku jest ustawiony bardziej „szybko/ekonomicznie” niż „jakość”, więc półtony są agresywniejsze. Pomaga też sprawdzić, czy plik nie jest przypadkiem w RGB z nietypowym profilem i czy RIP nie tnie kanałów w jasnych partiach (czasem widać to dopiero na wydruku, mimo że podgląd PNG wygląda gładko). Na jakim RIP-ie/maszynie drukujesz i jaki preset (quality/pass count/ink limit) masz ustawiony dla białej bawełny?

To wygląda jak typowe „dithering/banding” z RIP-a albo zbyt mała liczba poziomów w jasnych półtonach – na monitorze gradient jest gładki, a w druku półtony są budowane z kropek i przy skórze widać to najbardziej. Często wychodzi mocniej, gdy plik jest w sRGB z delikatnymi przejściami, a w RIP-ie wchodzą agresywne ustawienia rastra/kompresji albo zbyt mocne „wygładzanie” przejść, przez co jasne tony robią się ziarniste. Zdarza się też, że winne jest samo przygotowanie pliku (8-bit, zbyt czysty gradient bez odrobiny szumu) i wtedy po konwersji do druku od razu robi się „w kropki”, mimo że mocne kolory wyglądają OK. Jakiego RIP-a/drukarki używasz i czy druk idzie w trybie foto/high quality czy jakimś szybszym presetem?

To raczej nie jest kwestia samego „300 dpi w PNG”, tylko tego, jak drukarka DTG rozkłada półtony — w jasnych przejściach często wychodzi dithering/rastr i z dystansu wygląda to jak drobne kropki. Czasem pogarsza sprawę zbyt płynny gradient bez lekkiego ziarna w pliku albo ustawienia RIP/profilu (np. tryb foto vs grafika, liczba przejść, krzywe), bo wtedy półtony „rozsypują się” bardziej niż pełne kolory. Zdarza się też, że przy za małej ilości białego podkładu albo przy nierównej pretreat’cie półtony robią się plamiste/ziarniste mimo że ekran wygląda gładko. Na jakiej maszynie i w jakim RIP-ie drukujesz (i czy leci biały underbase na białej koszulce, czy drukujesz bez białego)?

Miałem podobnie przy DTG i najczęściej to nie sam plik, tylko raster/sterownik robi „dithering” w jasnych półtonach (czasem dochodzi jeszcze lekko przesuszony tusz albo zbyt mocne/za drobne prepressowanie i wtedy kropka robi się bardziej widoczna), dlatego mocne kolory wyglądają OK, a skóra i delikatne cienie już nie. Na jakim profilu/trybie drukujesz i czy robisz pre-treat na białe (oraz jak prasujesz przed drukiem)?

Miałem podobnie w DTG i w moim przypadku to nie był „zły” plik, tylko sposób, w jaki drukarka składa jasne półtony – przy delikatnych cieniach wchodzi raster/dithering i na koszulce robi się to widoczne jako kropki, mimo że na podglądzie wygląda gładko. U mnie mocno pomagało podbicie rozdzielczości samego obrazu do realnego rozmiaru druku (bez skalowania w RIP-ie) i lekkie dociśnięcie/„utwardzenie” półtonów, bo najgorzej wychodziły właśnie jasne przejścia. Druga rzecz to sama powierzchnia koszulki i pretreatment – jak jest nierówno położony albo tkanina ma mocną fakturę, to skóra i gradienty od razu wyglądają na „ziarno”. Na jakim RIP-ie/profilu jedziesz i czy zmieniałeś coś w ustawieniach ditheringu/half-tonów?

Brzmi jak typowe „dithering/banding” z półtonów, które na ekranie wygląda gładko, a w DTG wychodzi w kropki, zwłaszcza w jasnych partiach skóry i delikatnych cieniach. Często robi to samo przetwarzanie w RIP-ie: profil/tryb kolorów i sposób rastrowania półtonów potrafi mocno „posypać” przejścia, nawet jeśli plik jest OK. Druga sprawa to sam materiał i podkład: na bawełnie 180 g, jeśli pretreatment jest nierówno położony albo niedosuszony, drobne półtony potrafią się rozjechać i robi się właśnie ziarnistość, a pełne kolory dalej wyglądają dobrze. Warto też spojrzeć, czy eksport jest w sRGB i bez dodatkowej kompresji/konwersji, bo czasem już na etapie przygotowania pojawia się posterizacja w jasnych tonach. No i jeszcze rozdzielczość „efektywna” – 300 dpi w metadanych nie zawsze znaczy, że elementy (np. twarz po skalowaniu) mają realnie tyle detalu, ile myślisz. Jeśli masz możliwość, wydrukuj ten sam fragment w większym rozmiarze albo z delikatnie podbitym szumem (taki drobny film grain), bo to czasem maskuje brzydkie kropkowanie z RIP-a i przejścia wyglądają bardziej naturalnie. Jaki masz RIP/drukarkę i czy jedziesz na ustawieniach typu photo/quality czy raczej szybki tryb z większym krokiem?

To raczej nie jest „błąd PNG 300 dpi”, tylko normalne zachowanie DTG w jasnych półtonach: przy rastrowaniu/ditheringu przejścia i skóra potrafią wyjść w drobne kropki, zwłaszcza jeśli profil/tryb druku albo pre-treat i docisk nie trafiają idealnie. Na jakiej maszynie i w jakim trybie drukujesz (profil ICC/rozdzielczość/uni- czy bi-directional)?

Miałem to samo przy DTG i najczęściej to nie „wina pliku”, tylko rastra/trybu półtonów w RIP-ie albo zbyt agresywnej redukcji atramentu w jasnych partiach – wtedy skóra i gradienty robią się w kropki, a pełne kolory wyglądają normalnie. Na jakim RIP-ie drukujesz i czy masz włączone jakieś halftone/dithering (albo tryb „economy”/ink limit) pod bawełnę 180 g?

Brzmi jak typowe „dithering/banding” z rastra DTG – w jasnych półtonach maszyna składa odcień z kropek i przy zbyt niskiej jakości/ustawieniach RIP albo złym profilu do tkaniny wychodzi to ziarnisto już z metra. Na jakim RIP-ie i w jakim trybie/jakości (liczba przebiegów) drukujesz?

Miałem podobnie i często to nie sam plik, tylko sposób, w jaki drukarka/soft rozbija półtony na raster albo dithering, przez co jasne przejścia zaczynają „kropkować”. Zdarza się też, że w samym PNG są bandingi lub zbyt mało informacji w półtonach po kompresji/konwersji, a na tkaninie to się mocniej ujawnia niż na ekranie. Dużo mówi też, czy to wygląda jak równy raster (taki „screen”) czy raczej losowe ziarenko, i czy problem jest identyczny na różnych koszulkach i po praniu. Na jakiej maszynie RIP/sterowniku drukujesz i czy masz włączony jakiś tryb typu dithering/halftone albo ograniczanie atramentu w jasnych partiach?

Przy DTG to “ziarno” w jasnych półtonach często wynika po prostu z rastra/ditheringu w RIP-ie i z tego, że drukarka próbuje zasymulować delikatne przejścia pojedynczymi kropkami atramentu – na ekranie wygląda gładko, a na tkaninie kropki zaczynają być widoczne. Pomaga sprawdzić, czy plik nie ma ograniczonej palety albo zbyt mocnej kompresji/odszumiania, i czy gradient nie jest w 8-bit z widocznym bandingiem, który RIP potem “rozbija” na kropki. Duży wpływ ma też ustawienie trybu/rozdzielczości i profilu w RIP (oraz ilość atramentu i pre-treat) – przy zbyt oszczędnym laydownie na białej bawełnie delikatne cienie potrafią wyglądać jak posypane pieprzem. Na jakim RIP-ie i w jakim trybie jakości to puszczasz (oraz czy w pliku pracujesz w 16-bit czy 8-bit)?

Brzmi jak typowe „ziarno” z rastra/algorytmu półtonów w RIP-ie albo zbyt małej liczby przejść w jasnych tonach (czasem też przez profil/ustawienia atramentu), dlatego mocne kolory wyglądają OK, a półtony skóry się sypią w kropki. Na jakim RIP-ie/drukarce drukujesz i czy masz włączone jakieś „halftone/dithering” albo tryb oszczędzania atramentu?

Miałem podobnie w DTG i najczęściej okazywało się, że to po prostu raster/dithering z RIP-a przy jasnych półtonach (plus czasem za mało białego podbicia albo zbyt agresywna korekcja), więc na ekranie gradient jest gładki, a na koszulce z metra widać „kropki”. Na jakim RIP-ie/ustawieniach to leci (tryb foto vs grafika, rozdzielczość, dithering) i czy drukujesz z podbiciem białym czy tylko CMYK na białej?

To wygląda jak typowe „dithering/banding” z rastra i ograniczeń samego DTG – w jasnych półtonach drukarka często rozkłada kolor w kropki (czasem jeszcze podbite przez profil/RIP albo zbyt agresywną kompresję/szum w pliku), dlatego mocne kolory wychodzą gładziej. Na jakim RIP-ie/profilu jedziesz i czy drukujesz z włączonym ditheringiem/halftonem (oraz w jakiej rozdzielczości/trybie, np. 8-bit vs 16-bit)?