DTG: dlaczego gradienty i odcienie skóry wychodzą ziarniste (w kropki) na koszulce?

To brzmi jak typowe „rastruje się” półtonów w samym RIP-ie/sterowniku DTG albo w przygotowaniu pliku, gdzie jasne przejścia wchodzą w dithering i na białej koszulce robią się widoczne kropki. Często wychodzi to mocniej, jeśli gradient jest zbyt delikatny (mało poziomów) albo ma w sobie szum/kompresję, a do tego profil/tryb druku jest ustawiony bardziej „szybko/ekonomicznie” niż „jakość”, więc półtony są agresywniejsze. Pomaga też sprawdzić, czy plik nie jest przypadkiem w RGB z nietypowym profilem i czy RIP nie tnie kanałów w jasnych partiach (czasem widać to dopiero na wydruku, mimo że podgląd PNG wygląda gładko). Na jakim RIP-ie/maszynie drukujesz i jaki preset (quality/pass count/ink limit) masz ustawiony dla białej bawełny?

To wygląda jak typowe „dithering/banding” z RIP-a albo zbyt mała liczba poziomów w jasnych półtonach – na monitorze gradient jest gładki, a w druku półtony są budowane z kropek i przy skórze widać to najbardziej. Często wychodzi mocniej, gdy plik jest w sRGB z delikatnymi przejściami, a w RIP-ie wchodzą agresywne ustawienia rastra/kompresji albo zbyt mocne „wygładzanie” przejść, przez co jasne tony robią się ziarniste. Zdarza się też, że winne jest samo przygotowanie pliku (8-bit, zbyt czysty gradient bez odrobiny szumu) i wtedy po konwersji do druku od razu robi się „w kropki”, mimo że mocne kolory wyglądają OK. Jakiego RIP-a/drukarki używasz i czy druk idzie w trybie foto/high quality czy jakimś szybszym presetem?

To raczej nie jest kwestia samego „300 dpi w PNG”, tylko tego, jak drukarka DTG rozkłada półtony — w jasnych przejściach często wychodzi dithering/rastr i z dystansu wygląda to jak drobne kropki. Czasem pogarsza sprawę zbyt płynny gradient bez lekkiego ziarna w pliku albo ustawienia RIP/profilu (np. tryb foto vs grafika, liczba przejść, krzywe), bo wtedy półtony „rozsypują się” bardziej niż pełne kolory. Zdarza się też, że przy za małej ilości białego podkładu albo przy nierównej pretreat’cie półtony robią się plamiste/ziarniste mimo że ekran wygląda gładko. Na jakiej maszynie i w jakim RIP-ie drukujesz (i czy leci biały underbase na białej koszulce, czy drukujesz bez białego)?

Miałem podobnie przy DTG i najczęściej to nie sam plik, tylko raster/sterownik robi „dithering” w jasnych półtonach (czasem dochodzi jeszcze lekko przesuszony tusz albo zbyt mocne/za drobne prepressowanie i wtedy kropka robi się bardziej widoczna), dlatego mocne kolory wyglądają OK, a skóra i delikatne cienie już nie. Na jakim profilu/trybie drukujesz i czy robisz pre-treat na białe (oraz jak prasujesz przed drukiem)?

Miałem podobnie w DTG i w moim przypadku to nie był „zły” plik, tylko sposób, w jaki drukarka składa jasne półtony – przy delikatnych cieniach wchodzi raster/dithering i na koszulce robi się to widoczne jako kropki, mimo że na podglądzie wygląda gładko. U mnie mocno pomagało podbicie rozdzielczości samego obrazu do realnego rozmiaru druku (bez skalowania w RIP-ie) i lekkie dociśnięcie/„utwardzenie” półtonów, bo najgorzej wychodziły właśnie jasne przejścia. Druga rzecz to sama powierzchnia koszulki i pretreatment – jak jest nierówno położony albo tkanina ma mocną fakturę, to skóra i gradienty od razu wyglądają na „ziarno”. Na jakim RIP-ie/profilu jedziesz i czy zmieniałeś coś w ustawieniach ditheringu/half-tonów?

Brzmi jak typowe „dithering/banding” z półtonów, które na ekranie wygląda gładko, a w DTG wychodzi w kropki, zwłaszcza w jasnych partiach skóry i delikatnych cieniach. Często robi to samo przetwarzanie w RIP-ie: profil/tryb kolorów i sposób rastrowania półtonów potrafi mocno „posypać” przejścia, nawet jeśli plik jest OK. Druga sprawa to sam materiał i podkład: na bawełnie 180 g, jeśli pretreatment jest nierówno położony albo niedosuszony, drobne półtony potrafią się rozjechać i robi się właśnie ziarnistość, a pełne kolory dalej wyglądają dobrze. Warto też spojrzeć, czy eksport jest w sRGB i bez dodatkowej kompresji/konwersji, bo czasem już na etapie przygotowania pojawia się posterizacja w jasnych tonach. No i jeszcze rozdzielczość „efektywna” – 300 dpi w metadanych nie zawsze znaczy, że elementy (np. twarz po skalowaniu) mają realnie tyle detalu, ile myślisz. Jeśli masz możliwość, wydrukuj ten sam fragment w większym rozmiarze albo z delikatnie podbitym szumem (taki drobny film grain), bo to czasem maskuje brzydkie kropkowanie z RIP-a i przejścia wyglądają bardziej naturalnie. Jaki masz RIP/drukarkę i czy jedziesz na ustawieniach typu photo/quality czy raczej szybki tryb z większym krokiem?