Skąd biorą się pasy (banding) w druku DTG na czarnych koszulkach?

Banding na czarnych koszulkach w DTG najczęściej wychodzi z połączenia mechaniki podawania i warstwy bieli: przy dużych aplika­cjach każdy minimalny błąd w kroku karetki, nierówne napięcie materiału albo niejednorodny podkład potrafi dać jasne pasy, które po utrwaleniu robią się bardziej widoczne. Warto w pierwszej kolejności sprawdzić stan i wyrównanie głowicy (test dysz, ewentualnie delikatne czyszczenie), bo brakujące dysze w jasnych przejściach często „udają” pasy, mimo że podgląd w RIP-ie wygląda idealnie. Z poziomu RIP-a pomaga też korekta ustawień passów i kierunku druku (więcej przejazdów, wolniej, inny tryb rozpraszania), bo na czerni różnice w kryciu bieli i CMYK są bezlitosne. Jeśli na białych koszulkach problemu nie ma, to mocno podejrzewałbym właśnie podkład bieli (jego gęstość i równomierność) oraz prowadzenie materiału/poziom platena, a dopiero potem samą grafikę.

U mnie banding na czarnych najczęściej wychodził z mieszanki: lekko przytkane dysze/krzywa głowicy plus zbyt „agresywny” podkład bieli (za duża ilość albo zła separacja), i dopiero po utrwaleniu robiły się jaśniejsze pasy w gradientach. Na białych miałem to dużo rzadziej, bo nie dochodzi temat bieli, więc jeśli na czarnych widzisz pasy głównie w jasnych partiach, zacząłbym od testu dysz i korekty ustawień white underbase w RIP-ie.

Miałem podobne objawy i zanim obstawi się jedną przyczynę, warto doprecyzować kilka rzeczy: jaki masz model drukarki i RIP oraz na jakich ustawieniach jedziesz (rozdzielczość, liczba przejść, prędkość, tryb jedno-/dwukierunkowy)? Robiłeś świeży nozzle check i ewentualnie kalibrację bidirectional/align oraz sprawdzenie, czy nie brakuje pojedynczych dysz w jasnych kolorach (bo to często daje pasy dopiero na dużych, jasnych gradientach)? Jak wygląda warstwa bieli: jaki masz poziom underbase, czy jest „choke/spread” i czy biel jest drukowana równo na całej aplitce, bez pasów już na samej bieli? Jak przygotowujesz koszulkę pod czarny (pretreatment: rodzaj, ilość, sposób aplikacji i prasowania) i czy banding idzie zgodnie z kierunkiem przejazdu głowicy czy raczej z ruchem materiału? Piszesz, że widzisz to po utrwaleniu — jakiego używasz procesu (prasa/tunel, temperatura/czas, docisk) i czy pasy ujawniają się dopiero po pełnym wygrzaniu, czy już po wstępnym podsuszeniu? Jaką masz wysokość stołu względem głowicy i czy przy dużym polu 30×40 cm nie pojawia się lekki head strike albo nierówne „kładzenie” kropli? I najważniejsze: czy na białych koszulkach na tej samej grafice i ustawieniach problem w ogóle występuje, czy tylko na czarnych z podkładem? Jeśli podasz te szczegóły (i czy pasy są w osi X czy Y), będzie łatwiej zawęzić, czy to bardziej RIP/pasyfikacja, mechanika/kalibracja, czy temat bieli i przygotowania materiału.

Banding na czarnych koszulkach DTG najczęściej wychodzi z połączenia mechaniki i bieli: niedomagająca dysza/lekko przytkana głowica albo nierówny przesuw potrafią zrobić pasy, a na dużych aplitkach różnice w kładzeniu podkładu tylko to uwydatniają. Jeśli widzisz to głównie w jaśniejszych partiach po utrwaleniu, to często winna jest też zbyt agresywna lub nierówna biel (za dużo/za mało, zła separacja, zbyt niska liczba przejść) oraz warunki pretu (nierówna warstwa, przesuszenie). U mnie najpewniejszą diagnostyką było porównanie: test dysz i banding test przed drukiem, potem ta sama grafika z inną strategią bieli (mniej atramentu, więcej przejść, inny kąt rastra) i sprawdzenie, czy pasy „idą” z kierunkiem skanu. Na białych bywa mniej widoczne, bo nie ma podkładu, więc problem może istnieć, tylko nie rzuca się tak w oczy jak na czarnym.

Na czarnych koszulkach banding najczęściej wychodzi z nierównej warstwy bieli/podkładu (ilość bieli, passy, prędkość) albo drobnych problemów z dyszami/głowicą, a nie z samego podglądu w RIP-ie — po utrwaleniu różnice w kryciu i połysku po prostu stają się bardziej widoczne. Jeśli na białych tego nie masz, to tym bardziej wskazuje na biały underbase i kalibrację/przejazdy pod ciemny materiał, a dopiero w drugiej kolejności na ustawienia RIP-a.

Banding na czarnych w DTG najczęściej wychodzi z kombinacji: nierównego podkładu bieli (za mało/za dużo, zły screening) i/lub drobnych problemów z głowicą (częściowo przytkane dysze, nierówna praca przy dużym polu), a utrwalenie tylko to uwydatnia w jasnych przejściach. Jeśli na białych jest idealnie, to mocno wskazuje na warstwę bieli i ustawienia RIP-a pod ciemne (gęstość podkładu, passes, uni/bidirectional, profil/linearizacja), ale i tak warto zacząć od testu dysz + czyszczenia, bo przy 30×40 cm najmniejsza niestabilność od razu robi pasy.

Banding na czarnych w DTG najczęściej wychodzi z połączenia mechaniki (posuw materiału, wysokość stołu, kalibracja bi-directional) i kondycji głowicy — lekkie braki dysz albo rozjechane wyrównanie potrafią dać pasy właśnie w jasnych przejściach, a po utrwaleniu stają się bardziej widoczne. RIP też ma duży wpływ: zbyt mała liczba przejść, agresywna prędkość i dithering pod gradienty potrafią „rysować” pasy na dużych aplika­cjach 30×40, mimo że podgląd wygląda idealnie. Na czarnym dodatkowo dochodzi warstwa bieli/podkładu: nierówne krycie białą (albo zbyt mało bieli pod jasnymi partiami) daje efekt pasów w kolorze, a po prasowaniu/wygrzewaniu zmienia się kontrast i połysk i problem się uwydatnia. Na białych koszulkach często tego nie widać albo jest dużo mniej zauważalne, bo nie ma podkładu białego i mniejszy jest kontrast różnic w kryciu.

U mnie banding na czarnych najczęściej wychodził z połączenia dwóch rzeczy: lekko przytkane dysze (czasem tylko jeden kanał) i zbyt „agresywny” underbase, który robił nierówną bazę pod jasne przejścia. Na dużych aplitkach 30×40 cm bardzo widać też wpływ passów/overlapu w RIP-ie i zbyt niskiej liczby przejść, ale jeśli pasy pojawiają się dopiero po utrwaleniu, to często winny jest podkład + wilgotność/ilość pretreatu (po wygrzaniu różnice się uwydatniają). Warto zrobić test dysz tuż przed drukiem i po, oraz porównać ten sam plik z innym profilem underbase (mniej bieli, większe rozmycie/choćby delikatny choke/spread) — na białych zwykle tego nie widać, bo odpada cały temat bieli i pretreatu. Jeśli na białych masz czysto, a na czarnych pasy w jasnych partiach, to ja bym zaczął od kontroli dysz i korekty warstwy bieli, zanim ruszysz głębiej ustawienia RIP-a.

Możesz doprecyzować, czy pasy idą równolegle do kierunku przejazdu karetki (skanowania), czy pojawiają się bardziej losowo na całej aplika­cji? Jaką masz konfigurację w RIP-ie: rozdzielczość/liczbę passów, bi-directional vs uni-directional i czy włączone jest feathering/interlacing (oraz czy problem znika po zwiększeniu passów)? Dopytam też o biel: ile dajesz podkładu (krycie/ink limit), jak wygląda pre-treat (równomierność, wilgotność) i czy banding dotyczy bardziej warstwy CMYK nad bielą czy samego podkładu? No i technicznie: czy robiłeś ostatnio nozzle check i czy widzisz ubytki na kanałach C/M/Y/K albo na bieli, oraz czy pasy zawsze wychodzą w tych samych miejscach przy powtórnym druku tego samego pliku?

U mnie w DTG na czarnych koszulkach banding najczęściej nie wynika z samego projektu w RIP-ie, tylko z tego, jak masz zestawiony biały podkład i jak pracuje głowica przy długich przebiegach. To, że widzisz pasy dopiero po utrwaleniu, też jest typowe, bo dopiero wtedy wychodzi różnica w kryciu bieli albo w przyczepności/“położeniu” atramentu na pretracie. Jeśli pasy są głównie w jaśniejszych partiach grafiki, to często winna jest nierówna warstwa bieli (za mało/za dużo, zbyt agresywna dither/halftone, zła rozdzielczość lub tryb przejść tonalnych) albo delikatnie przytkane dysze, które na dużym polu zaczynają „gubić” równomierność. RIP potrafi to pogorszyć, ale zwykle jako katalizator: zbyt szybki tryb, mało przejść, zbyt duży krok (pass/scan gap) albo niewłaściwy profil pod czarną bawełnę. Warto też brać pod uwagę mechanikę: nierówny posuw materiału, wysokość stołu i stabilność podsysu na dużym formacie robią swoje i dają regularne pasy. Co do białych koszulek: tam banding też się zdarza, ale częściej jest subtelniejszy i zwykle bardziej wskazuje na głowicę/posuw niż na sam podkład, bo odpada cała „zabawa” z bielą i pretratem. Jeśli na białych masz czysto, a na czarnych wychodzi dopiero po utrwaleniu, to ja bym ostrożnie obstawiał przede wszystkim biel/podkład + pretrat i dopiero potem ustawienia RIP-a.