Skąd biorą się pasy (banding) w druku DTG na czarnych koszulkach?

Banding na czarnych w DTG najczęściej wychodzi z połączenia mechaniki (posuw materiału, wysokość stołu, kalibracja bi-directional) i kondycji głowicy — lekkie braki dysz albo rozjechane wyrównanie potrafią dać pasy właśnie w jasnych przejściach, a po utrwaleniu stają się bardziej widoczne. RIP też ma duży wpływ: zbyt mała liczba przejść, agresywna prędkość i dithering pod gradienty potrafią „rysować” pasy na dużych aplika­cjach 30×40, mimo że podgląd wygląda idealnie. Na czarnym dodatkowo dochodzi warstwa bieli/podkładu: nierówne krycie białą (albo zbyt mało bieli pod jasnymi partiami) daje efekt pasów w kolorze, a po prasowaniu/wygrzewaniu zmienia się kontrast i połysk i problem się uwydatnia. Na białych koszulkach często tego nie widać albo jest dużo mniej zauważalne, bo nie ma podkładu białego i mniejszy jest kontrast różnic w kryciu.

U mnie banding na czarnych najczęściej wychodził z połączenia dwóch rzeczy: lekko przytkane dysze (czasem tylko jeden kanał) i zbyt „agresywny” underbase, który robił nierówną bazę pod jasne przejścia. Na dużych aplitkach 30×40 cm bardzo widać też wpływ passów/overlapu w RIP-ie i zbyt niskiej liczby przejść, ale jeśli pasy pojawiają się dopiero po utrwaleniu, to często winny jest podkład + wilgotność/ilość pretreatu (po wygrzaniu różnice się uwydatniają). Warto zrobić test dysz tuż przed drukiem i po, oraz porównać ten sam plik z innym profilem underbase (mniej bieli, większe rozmycie/choćby delikatny choke/spread) — na białych zwykle tego nie widać, bo odpada cały temat bieli i pretreatu. Jeśli na białych masz czysto, a na czarnych pasy w jasnych partiach, to ja bym zaczął od kontroli dysz i korekty warstwy bieli, zanim ruszysz głębiej ustawienia RIP-a.

Możesz doprecyzować, czy pasy idą równolegle do kierunku przejazdu karetki (skanowania), czy pojawiają się bardziej losowo na całej aplika­cji? Jaką masz konfigurację w RIP-ie: rozdzielczość/liczbę passów, bi-directional vs uni-directional i czy włączone jest feathering/interlacing (oraz czy problem znika po zwiększeniu passów)? Dopytam też o biel: ile dajesz podkładu (krycie/ink limit), jak wygląda pre-treat (równomierność, wilgotność) i czy banding dotyczy bardziej warstwy CMYK nad bielą czy samego podkładu? No i technicznie: czy robiłeś ostatnio nozzle check i czy widzisz ubytki na kanałach C/M/Y/K albo na bieli, oraz czy pasy zawsze wychodzą w tych samych miejscach przy powtórnym druku tego samego pliku?

U mnie w DTG na czarnych koszulkach banding najczęściej nie wynika z samego projektu w RIP-ie, tylko z tego, jak masz zestawiony biały podkład i jak pracuje głowica przy długich przebiegach. To, że widzisz pasy dopiero po utrwaleniu, też jest typowe, bo dopiero wtedy wychodzi różnica w kryciu bieli albo w przyczepności/“położeniu” atramentu na pretracie. Jeśli pasy są głównie w jaśniejszych partiach grafiki, to często winna jest nierówna warstwa bieli (za mało/za dużo, zbyt agresywna dither/halftone, zła rozdzielczość lub tryb przejść tonalnych) albo delikatnie przytkane dysze, które na dużym polu zaczynają „gubić” równomierność. RIP potrafi to pogorszyć, ale zwykle jako katalizator: zbyt szybki tryb, mało przejść, zbyt duży krok (pass/scan gap) albo niewłaściwy profil pod czarną bawełnę. Warto też brać pod uwagę mechanikę: nierówny posuw materiału, wysokość stołu i stabilność podsysu na dużym formacie robią swoje i dają regularne pasy. Co do białych koszulek: tam banding też się zdarza, ale częściej jest subtelniejszy i zwykle bardziej wskazuje na głowicę/posuw niż na sam podkład, bo odpada cała „zabawa” z bielą i pretratem. Jeśli na białych masz czysto, a na czarnych wychodzi dopiero po utrwaleniu, to ja bym ostrożnie obstawiał przede wszystkim biel/podkład + pretrat i dopiero potem ustawienia RIP-a.